Yunus – pionier parytetu w… 1973 roku?
„Do wyznaczenia celu (…), aby co najmniej 50 procent kredytów udzielić kobietom, skłonił mnie gniew z powodu istniejącej sytuacji. Jednak wkrótce odkryliśmy dalsze ekonomiczne przesłanki skłaniające do tego, by koncentrować działalność kredytową na kobietach. Im więcej środków pożyczaliśmy ubogim kobietom, tym wyraźniej zdawałem sobie sprawę z tego, że kredyty im udzielone przynoszą społeczne zmiany szybciej niż kredyty udzielone mężczyznom.”

Poprawa życia dzięki… kobietom
„Kiedy uboga kobieta zaczyna samodzielnie zarabiać, jej marzenia o sukcesie niezmiennie koncentrują się na dzieciach. Kolejnym priorytetem jest dom. Chce kupić akcesoria domowe, położyć mocniejszy dach albo znaleźć lepsze łóżko dla siebie i rodziny. Priorytety mężczyzny są zupełnie inne. Kiedy ubogi mężczyzna zaczyna zarabiać, skupia uwagę przede wszystkim nasobie. Widać wyraźnie, że pieniądze, jakie rodzina dostaje za sprawą kobiety, przynoszą więcej korzyści całej rodzinie. Jeśli wśród celów rozwoju gospodarczego wymienia się powszechną poprawę jakości życia, zmniejszanie skali ubóstwa, stworzenie godnych możliwości zatrudnienia i niwelowanie nierówności społecznych, cele te można w naturalny sposób osiągnąć dzięki kobietom.”

Podejrzewam, że rządy i międzynarodowe agendy celowo straszą ludzi, by poprzez ten sposób motywacji odwrócić uwagę od swojej nieudolności. Zamiast ograniczać wzrost populacji, powinni się raczej skoncentrować na ogólnej poprawie sytuacji ekonomicznej ludzi, zwłaszcza ludności żyjącej „w dolnej połowie piramidy”. Rządy i agendy ludnościowe nie wkładają tyle wysiłku w zmianę jakości życia ubogich, ile inwestują w taktyki straszenia, takie jak nakłanianie niepiśmiennych mężczyzn i kobiety, by poprzez ingerencję medyczną pozbawiali się możliwości prokreacji.